پرنده های مورد استفاده در پهپاد فتوگرامتری

کی از مواردی که اکثر افرادی که قصد دارند به حوزه پهپاد فتوگرامتری ورود کنند از آن غافل اند، انتخاب پرنده مناسب جهت امور نقشه برداری است. دقت کنید که تصویر برداری جهت تولید نقشه با فیلمبرداری مراسم، بسیار بسیار متفاوت است. در کاربردهای نقشه برداری، پرنده می بایست مدت زمان زیادی را در آسمان به پرواز مشغول باشد و از همه مهمتر این است که در این مدت زمان می بایست با حداکثر فشار بر موتورهای خود کار کند. علاوه بر این معمولا امور نقشه برداری در مناطق غیر مسقف و بیابانی است که در این مناطق شرایط جوی نظیر وزش باد، بسیار متغیر است.

با توجه به این مقدمه کوتاه که اهمیت دقت در انتخاب پرنده را نشان می دهد، به تشریح انواع پرنده های مورد استفاده در پهپاد فتوگرامتری و بررسی مزایا و معایب هر یک می پردازیم.

پرنده های مورد استفاده در پهپاد فتوگرامتری

اصولا پرنده ها از حیث نشست و برخاست و وضعیت ظاهری به دو دسته ی پرنده های عمود پرواز و بال ثابت تقسیم می شوند.

پرنده های عمود پرواز:

از آن جهت که در ساخت این نوع پرنده ها از چند موتور استفاده می شود، به آنها مولتی روتور نیز گفته می شود. این نوع پرنده ها جهت نشست و برخاست به باند و فضای زیاد نیازی ندارند و می توانند در محل خود به صورت کاملا عمود و یا مورب از زمین بلند شده و بنشینند. به دلیل همین وضعیت نشست و برخاستی می توان از آنها در فضاهای شهری به خوبی بهره برد.

علاوه بر این موارد باید دقت شود که در این نوع پرنده ها از حداقل ۴ تا به طور معمول ۸ موتور استفاده می شود. به دلیل تعدد موتورها، مصرف باطری در این نوع پرنده ها بیشتر است و به همین جهت مدت زمان کمتری را نسبت به پرنده های بال ثابت می توانند پرواز کنند. مدت زمان پروازی در این نوع پرنده ها به نوع باطری، جنس موتورها، وزن پرنده و شرایط جوی نظیر سرعت و جهت باد، فشار هوا و ….بستگی دارد.

در عمود پروازهایی که ۶ و یا ۸ موتور دارند، این امکان وجود دارد که با خاموش شدن یک موتور، دیگر موتورها پرنده را به حالت معلق درآورد و از سقوط آن جلوگیری می کنند. علاوه بر این، پرواز با این پرنده ها و هدایت آنها به مراتب از هواپیماها آسان تر می باشد.

 

ادامه مطلب: پرنده های مورد استفاده در پهپاد فتوگرامتری

کاربردهای پهپاد فتوگرامتری در باستان شناسی

امروزه استفاده از تکنولوژی های روز در هر علمی امری اجتناب ناپذیر شده است. با ورود فناوری های دیجیتال و IT نحوه انجام تحقیقات و اجرای پروژه ها رنگی نو به خود گرفته است. در این میان علم باستان شناسی و مستندنگاری آثار تاریخی نیز از این قضیه مستثنی نبوده و استفاده از علوم نوین و میان رشته ای در این علم بیش از پیش فزونی داشته است.

کاربرد مهندسی نقشه برداری در باستان شناسی

یکی از علومی که بطور مستقیم با باستان شناسی در ارتباط است، علم نقشه برداری است. معمولا از مهندسی نقشه برداری در مستندنگاری کاوش ها، آثار بجای مانده و بناهای تاریخی استفاده می شود. همانطور که می دانیم در مهندسی نقشه برداری یا ژئوماتیک از روش ها و ابزارهای مختلفی برای اندازه گیری استفاده می شود. یکی از این تکنیک ها که بخوبی توانسته است در مستندنگاری نقش ایفا کند، علم و یا تکنیک فتوگرامتری است.

فتوگرامتری

معمولا فتوگرامتری را به سه شاخه فتوگرامتری فضایی، فتوگرامتری هوایی و یا فتوگرامتری برد کوتاه (زمینی) تقسیم بندی می کنند. هر سه دسته علم فتوگرامتری می توانند به کمک باستان شناسان بیایند، اما آنچه که بیشتر می تواند در بحث مستندنگاری به باستان شناسان و یا مرمت گران کمک کند تکنیک فتوگرامتری برد کوتاه است. بطور کلی اگر فاصله دوربین تا جسم بین چند متر تا چندصد متر باشد، تکنیک مورد استفاده در زمره فتوگرامتری برد کوتاه قرار می گیرد. پس توجه شود که هر دو مورد «فتوگرامتری زمینی» و «پهپاد فتوگرامتری» می تواند در دسته فتوگرامتری برد کوتاه قرار گیرد.

 

ادامه مطلب: کاربردهای پهپاد فتوگرامتری در باستان شناسی

جابجایی سنجی با استفاده از فتوگرامتری برد کوتاه

با وجود اینکه فتوگرامتری بردکوتاه در حوزه مهندسی عمران به ویژه جابجایی سنجی سازه های بزرگ مقیاس خیلی متداول نشده است، اما پروژه های موفق اجرا شده در این زمینه گویای پتانسیل بالای این روش در این حوزه است. امروزه با در دسترس بودن دوربین های پیشرفته رقومی ارزان قیمت، امکان اخذ و پردازش نرم افزاری تصاویر رقومی، و درکل کم هزینه تر و آسانتر شدن پیاده سازی سیستم های فتوگرامتری، امکان به کارگیری بیش از پیش تکنیک های فتوگرامتری به عنوان جایگزینی برای روش های سنتی جابجایی سنجی در پروژه هایی با مقیاس بزرگ، توجیه بیشتری یافته است. در این مقاله سعی بر آن است که در قسمت های مختلفی که در این مقاله و چند مقاله آتی ارائه خواهد گردید، روش های جابجایی سنجی، جابجایی سنجی بروش برد کوتاه و روند اجرایی یک پروژه به طور مختصر بیان گردد.

تغییر شکل و روش های تعیین آن

منظور از جابجایی تعیین مقدار و جهت حرکت جزئی نقاط بر روی جسم یا عارضه نسبت به یک سیستم مختصات معین و ثابت (مرجع) است.

از روی همین اصل سه فاکتور اساسی در انتخاب یک روش مناسب برای اندازه گیری جابجایی به قرار زیر است:

• میزان جابجایی
• فرکانس یا میزان نرخ تغییرات
• دقت مورد نیاز

بنابراین شبکه ای که برای تعیین میزان جابجایی طراحی می شود باید دارای قابلیت های زیر باشد:

• شبکه باید دقت مورد نیاز ما را در تعیین مختصات نقاط تعیین نماید.
• شبکه دارای استحکام لازم جهت تکرار پذیری در محاسبات را داشته باشد.
• قابلیت پذیرش انواع مختلفی از داده ها را داشته باشد.
• برای هر نوع اطلاعات از آنالیز و ارزیابی خاصی استفاده نماید.

میزان جابجایی مطلق را با داشتن یک مرجع می توان به دست آورد، که تعیین سیستم مختصات مرجع با توجه به شرایط شبکه و طراحی انتخاب می شوند. از دو تکنیک برای بدست آوردن مرجع استفاده می شود.

• روش های سنتی که شامل دوربین؛ تئودلیت، توتال و …
• روش های فتوگرامتری با دوربین های متریک و شرایط ایده آل

در روش های نقشه برداری امکان دید بین ایستگاه های همسایه باید وجود داشته باشد، اگر فقط قرائت طول را انجام دهیم تکنیک مثلث بندی میزان جابجایی مطلق را در اختیار ما قرار می دهد و اگر قرائت زوایا به آن اضافه شود، می توان موقعیت نقاط را با دقت بیشتری محاسبه نمود و برای تعیین میزان جابجایی از آن استفاده کرد. همانطور که گفته شد روش نقشه برداری سنتی دارای محدودیت هایی در وسایل، امکان دید و پوشش سراسری می باشد، و روش های فتو گرامتری نیز احتیاج به نرم افزار و سخت افزار مخصوص به خود دارند. هریک از این روش ها دارای مزایا و معایبی هستند که در این مقاله سعی بر تشریح اندازه گیری جابجایی به روش فتوگرامتری شده است.

 

ادامه مطلب: جابجایی سنجی با استفاده از فتوگرامتری برد کوتاه

آیا در نقشه برداری با پهپاد به پرواز کراس احتیاج است یا خیر؟

سوال متداول بسیاری از دوستان این است که آیا در بحث پهپاد فتوگرامتری به پروازهای کراس یا پروازهای عمود بر پرواز اول احتیاج است یا خیر؟

در فتوگرامتری هوایی پرواز کراس به پروازی گفته می شود که در انتهای عملیات پرواز از یک بلوک، در ابتدا و انتهای منطقه پروازهایی عمود بر رن های اصلی انجام شود. برای درک بهتر در تصویر زیر فلش های قرمز رنگ مسیر هواپیما را در پروازهای کراس نشان می دهد.

اما در نقشه برداری بوسیله پهپاد، پروازهای کراس به پروازهایی گفته می شود که تمامی منطقه بصورت عمود بر رن های قبلی پرواز صورت گیرد.

در اپلیکیشن یا نرم افزارهای کنترل پرواز برای تصویربرداری هوایی با هدف تهیه نقشه نظیر Pix4dcapture، این گزینه با عنوان Multiple Grid Mission درنظر گرفته شده است.

ادامه مطلب: آیا در نقشه برداری با پهپاد به پرواز کراس احتیاج است یا خیر؟

اجزا سامانه پهپاد فتوگرامتری

در تعریف سامانه یا سیستم، به هر چیزی که از اجزای مختلف تشکیل شده باشد، سامانه یا سیستم گفته می شود. پهپاد فتوگرامتری هم به دلیل تشکیل شدن از دو بخش اصلی نرم افزاری و سخت افزاری، سامانه پهپاد فتوگرامتری یا سیستم فتوگرامتری پهپاد مبنا نامیده می شود. این سیستم را به طور کلی می توان به دو قسمت اصلی تقسیم بندی کرد که هر کدام از این دو قسمت به یکدیگر کاملا مرتبط است.

قسمت اول شامل پرواز و اجزای مربوط به تصویر برداری هوایی است. تکنیک ها، سخت افزارها و نرم افزارهایی که برای بحث تصویر برداری هوایی با هدف تهیه نقشه استفاده می شود. قسمت دوم سیستم ها، نرم افزارها و سخت افزارهایی مربوط به بحث پردازش تصاویر و تهیه نقشه است. این دو قسمت کاملا در هم تنیده هستند. اگر شما تصاویر خوبی را اخذ نکنید، نمی توانید پردازشهای خوبی را انجام دهید و اگر یک روش صحیح برای تهیه نقشه به کار نبرید، هر چقدر هم تصاویر مناسبی گرفته باشید، در نهایت شما نمی توانید نقشه صحیح و دقیقی را تولید کنید.

بخش اول: اجزاء پرواز و تصویربرداری هوایی

در بحث تصویر برداری هوایی یا قسمت پرواز، مهم ترین اصل پرنده ای است که می خواهد عمل تصویر برداری هوایی را انجام دهد. این پرنده باید ویژگی های خاص خودش را داشته باشد. مداومت پروازی مد نظر ما را داشته باشد. تصاویر بدون لرزشی را اخذ کند و کار کردن با پرنده بسیار ساده باشد. و از همه مهم تر، پرنده ای باشد که بسیار بسیار ایمن باشد. همانطور که می دانید، قرار است تصویر برداری در مناطق شهری یا نیمه شهری انجام شود، پس با جان آدم سر و کار دارید. اگر پرنده شما به هر دلیلی نقص فنی داشته باشد و در یک منطقه شهری از ارتفاع ۱۰۰ متری بخواهد سقوط کند، منجر به اتفاقات ناگواری خواهد شد. پس همه این موارد، از ارکان یک پرنده مناسب برای بحث تصویر برداری هوایی است.

 

ادامه مطلب: اجزا سامانه پهپاد فتوگرامتری

۷ سوال و جواب اساسی در باب نقشه برداری با پهپاد

پاسخ به برخی ابهامات همکاران در زمینه نقشه برداری با پهپاد

پهپاد فتوگرامتری یا پهپاد نقشه برداری چیست؟

عبارت پهپاد نقشه برداری، پهپاد فتوگرامتری یا نقشه برداری با پهپاد بیان کننده تکنیک و یا روشی جدید برای تولید نقشه از تصاویر هوایی است. در این سامانه متخصصین ژئوماتیک با استفاده از سخت افزارها و نرم افزارهای متخلف، تصاویر اخذ شده با استفاده از پرنده های بدون سرنشین را به نقشه های دقیق و قابل قبول تبدیل می کنند.

تفاوت این سامانه با تصویربرداری هوایی که سازمان های دولتی با استفاده از هواپیماهای سرنشین دار انجام می دهند در چیست؟

در علم نقشه برداری، فتوگرامتری را به سه شاخه فتوگرامتری فضایی، هوایی و زمینی (برد کوتاه) تقسیم می کنند. یکی از عوامل موثر در این تقسیم بندی، فاصله دوربین تا جسم است. در فتوگرامتری فضایی سنجنده بر روی یک فضاپیما نصب شده و از فاصله بسیار دوری از زمین تصویربرداری را انجام می هد. اگر دوربین تصویربرداری را بر روی یک هواپیما نصب نماییم که از فاصله چند هزار متری تصویربرداری انجام دهد، عملیات تبدیل تصویر به نقشه در زمره فتوگرامتری هوایی قرار می گیرد. در این حالت، سکوی تصویربرداری (هواپیما) تا حد زیادی پایدار است. این امر باعث می شود که تیلت به حداقل رسیده و همچنین فاصله بین مراکز تصویر با دقت بالایی مشخص است. همین عوامل سبب می گردند که مرحله تبدیل تصویر به نقشه کمی ساده تر گردد.

در دسته بندی سوم اگر فاصله دوربین تا جسم به صورت تقریبی کمتر از ۳۰۰ متر باشد، مراحل تهیه نقشه از تصویر در زمره فتوگرامتری زمینی یا همان فتوگرامتری برد کوتاه قرار می گیرد. نکته حائز اهمیت این است که در تصویربرداری برد کوتاه به دلیل آنکه دوربین در دست یک کاربر و یا بر روی یک پرنده سبک نصب است، میزان تیلت دوربین به مراتب بیشتر از حالت تصویربرداری هوایی است و علاوه بر این فاصله بین تصاویر در این حالت به هیچ عنوان یکسان نیست. همین عوامل سبب می شود که نتوان از فرمول ها و معادلات فتوگرامتری هوایی جهت تبدیل تصویر به نقشه در فتوگرامتری برد کوتاه بهره جست.

از چه دوربین هایی می توان جهت نقشه برداری با پهپاد استفاده نمود؟

با توجه به پیشرفت های اخیر در زمینه علوم فتوگرامتری و پردازش تصاویر راهکارهای جدیدی برای تولید نقشه از تصاویر اخذ شده بوسیله دوربین های غیرمتریک ارائه گردید. همین امر سبب شده است تا بتوان با استفاده از دوربین های دیجیتال غیرمتریک حرفه ای و یا نیمه حرفه ای به نتایج شگرفی در زمینه فتوگرامتری برد کوتاه رسید. پس در استفاده از نرم افزارهای اتوماتیک فتوگرامتری می توان از تصاویر دوربین های مختلف، اعم از متریک و غیرمتریک بهره جست.

 

ادامه مطلب: ۷ سوال و جواب اساسی در باب نقشه برداری با پهپاد

 

۷ مورد از کاربردهای پهپاد نقشه برداری

ر این مطلب سعی شده به کاربردهای پهپاد نقشه برداری و مواردی که می توان از تصاویر هوایی اخذ شده بوسیله پهپاد نقشه تهیه نمود اشاره شود. همچنین چند مورد از مواردی که نمی توان از پهپاد نقشه برداری استفاده کرد بیان می گردد.

آیا می توان از سیستم پهپاد فتوگرامتری در تمامی پروژه های نقشه برداری استفاده کرد؟

بصورت کلی هر منطقه ای را که بتوان از بالا تصویربرداری کرد و آن قسمتی که مدنظر است در تصویر دیده شود، می توان از آن منطقه به کمک سامانه پهپاد نقشه برداری، نقشه تهیه کرد. پس می توان از اکثر مناطق شهری، نیمه شهری و روستایی، غیر شهری، معادن و … به کمک پهپاد نقشه تهیه کرد. چون در این مناطق امکان پرواز وجود دارد و می توانید سطح زمین را در تصاویرتان ببینید. بطور کلی هر آنچه که در تصویر دیده می شود را می توان در مدل سه بعدی دید و در نهایت از آن نقشه تولید کرد.

کاربردهای پهپاد نقشه برداری در مناطق شهری

اولین و معمول ترین کاربرد این سیستم، تهیه نقشه از مناطق شهری، شهرک ها و مناطق روستایی است. جایی که ساختمانها در آن منطقه وجود دارد. یکی از دشوارترین کارها در نقشه برداری، تهیه نقشه های بزرگ مقیاس از مناطق شهری، شهرک ها، روستاها و یا مناطقی که جزئیات زیادی دارند، می باشد. در این مناطق نقشه برداری به روش مستقیم زمینی بسیار دشوار است. اما چون می توان این مناطق را از بالا دید و با استفاده از تصویر برداری هوایی کل منطقه را در یک مدل سه بعدی و یا در ارتوفتو دید، به راحتی می توان کل منطقه شهری را در کمترین زمان تصویر برداری کرد و نقشه های بسیار با کیفیت و با جزئیات دقیق تولید کرد.

تهیه نقشه های توپوگرافی بوسیله پهپاد نقشه برداری

علاوه بر تهیه نقشه از مناطق شهری، به کمک پهپاد می توان از مناطق غیرشهری در چهار نوع دشت، تپه ماهور، کوهستانی و کوهستانی سخت نیز نقشه های توپوگرافی تهیه کرد. یکی از مزایای تهیه نقشه از مناطق غیرشهری بوسیله پهپاد، سرعت عمل بالا در تهیه نقشه توپوگرافی است. در این موارد بدلیل آنکه تعداد عوارض مصنوعی بسیار کم است، به ترسیمات زیادی احتیاج نیست. یعنی پس از تولید ابرنقاط متراکم می توان با یک ویرایش ساده و جزئی، به منحنی های میزان دست یافت.

 

ادامه مطلب: ۷ مورد از کاربردهای پهپاد نقشه برداری

ارتوفتو چیست؟

امروزه ارتوفتو یکی از پرکاربردترین و محبوبترین محصولات فتوگرامتری نوین است. در ارتوفتو شما می توانید تصویر قائم زمین به همراه تمامی عوارض موجود بر روی آن (نظیر ساختمان ها، خیابان ها و …) را در حکم یک نقشه مشاهده کنید. با روی کار آمدن الگوریتم های قدرتمند پردازش تصاویر، تولید تصویر ارتو بسیار سریعتر از تولید یک نقشه توپوگرافی انجام می شود. به همین دلیل برخی از کارفرمایان ترجیح می دهند به جای داشتتن یک نقشه توپوگرافی، یک تصویر ارتو یکپارچه از منطقه مورد نظرشان داشته باشند. به همین دلیل یکی از پر اهمیت ترین محصولاتی که در تصویربرداری هوایی و پهپاد نقشه برداری تولید می شود، ارتوفتو حقیقی است. در ادامه به معرفی و چگونگی تولید این محصول پرکاربرد پرداخته می شود.

هندسه پرسپکتیو

از آنجایی که یک تصویر در دوربین عکاسی دارای سیستم تصویر مرکزی است، پروجکت کردن دنیای سه بعدی بر روی یک تصویر دو بعدی باعث بوجود آمدن اعوجاجات مختلفی می شود. نقاطی که از نظر مسطاحتی دارای یک مختصات هستند ولی از نظر ارتفاعی دارای مختصات متفاوتی هستند، در مکان های مختلفی بر روی تصویر ثبت می شوند. برای مثال نقاط بالا و پایین گوشه ی یک ساختمان دارای مختصات مسطحاتی یکسان و مختصات ارتفاعی غیریکسانی هستند. بطور طبیعی برای نمایش این ساختمان در تصویر دو بعدی می بایست دو نقطه مربوط به گوشه ساختمان بر روی هم قرار بگیرند. اما از آنجایی که ثبت تصویر بر اساس هندسه پرسپکتیو صورت می پذیرد، این اتفاق رخ نمی دهد. یعنی نقاط مربوط به بالا و پایین یک گوشه از ساختمان، بر روی تصویر دارای دو مختصات دو بعدی متفاوت هستند؛ یا به عبارتی دیگر می توان در تصویر خام، علاوه بر گوشه بالایی ساختمان، پای ساختمان را نیز مشاهده نمود.

علاوه بر این هر چه جسم در لحظه ثبت تصویر به دوربین نزدیکتر باشد دارای مقیاس بزرگتری نسبت به اجسام دورتر است. به همین دلیل ترسیم و انجام اندازه گیری بر روی یک تصویر خام در بحث فتوگرامتری و بویژه پهپاد نقشه برداری از نظر فنی اشتباه است و با واقعیت مطابقت ندارد. این اعوجاجات تصویری را می توان طی پروسه ای با استفاده از الگوریتم  (Digital Relief Model (DRM حذف نمود و در نهایت به تصویری کاملا قائم (ارتوفتوموزاییک) دست یافت.

تولید ارتوفتوموزاییک حقیقی

برای واضح تر شدن بحث چند تعریف در زیر آورده می شود:

 

• موازئیک تصویری یا فتوموزائیک: اتصال نواحی مرکزی تصویری بدون هیچگونه تصحیحات هندسی

در این حالت تمامی تصاویر به یکدیگر چسبانده می شوند و شما می توانید منطقه را در یک تصویر یکپارچه مشاهده کنید. اما دقت داشته باشید که این یکپارچه سازی بدون حذف اعوجاجات است و به هیچ عنوان از نظر هندسی قابل استناد نیست. در برخی موارد مشاهده می شود که در حین یکپارچه سازی، یک خیابان مستقیم بصورت منحنی نمایش داده شده است. امروزه نرم افزارهای رایگان زیادی قابلیت تولید موزاییک تصویری را دارند که توصیه می شود از استفاده از این نرم افزارها خودداری گردد.

• فتوموزائیک ترمیم شده: اتصال نواحی مرکزی تصویری پس از تصحیح تیلت عکسها

• ارتوفتوموزائیک: اتصال تصاویر پس از تصحیح تیلت و ناهمواری سطح زمین

• ارتوفتوموزائیک حقیقی (True Orthophoto): اتصال تصاویر پس از تصحیح تیلت و ناهمواری سطح زمین و عوارض زمینی

 

هدف اصلی در تولید ارتوفتو، رسیدن به ارتوفتوموزاییک حقیقی است. چیزی که در آن تمامی اعوجاجات برطرف شده و تصویری یکپارچه از سطح زمین بدست می آید که دارای هیچگونه اعوجاجی نیست و کاملا منطبق با نقشه منطقه است.

 

 

ادامه مطلب: ارتوفتو چیست؟

معرفی کامل سامانه پهپاد نقشه برداری

در این مقاله به معرفی سامانه پهپاد نقشه برداری برای دوستانی که به تازگی با این سیستم آشنا شده اند پرداخته شده است. برای شروع بهتر است به بیان جایگاه این تکنیک در علم مهندسی نقشه برداری بپردازیم.

جایگاه فتوگرامتری در علم مهندسی نقشه برداری:

در علم مهندسی نقشه برداری از روشها و ابزارهای مختلفی برای انجام اندازه گیری ها استفاده می کنیم. این ابزارها می توانند متر دستی، متر لیزری، توتال استیشن، GPS، لیزر اسکنر و دیگر ابزارهای اندازه گیری باشند. در برخی موارد از تصویر برای اندازه گیری استفاده کنیم، یعنی ابزار اندازه گیری ما، دوربین  و تصویر است. این تکنیک یا علم، فتوگرامتری نامیده می شود.

در علم فتوگرامتری، با استفاده از تصاویر ماهواره ای، تصاویر هوایی و تصاویر زمینی، پردازشهایی انجام می دهیم و از این پردازشها نقشه تهیه شده و اندازه گیری انجام می شود.

در فتوگرامتری فضایی، یک فضاپیما از فاصله بسیار دور از زمین، تصاویر را اخذ کرده و با پردازشهایی که بر روی این تصاویر انجام می دهیم، می توانیم نقشه های هندسی و مهندسی تهیه کنیم. چیزی که امروزه برای نقشه های کوچک مقیاس سراسری استفاده می شود.

اما اگر این کار با استفاده از یک هواپیمای سرنشین دار انجام شود، پردازش ها و تکنیک هایی که در این زمینه بکار گرتفه می شود در شاخه فتوگرامتری هوایی قرار می گیرد. در این شاخه از فتوگرامتری، یک هواپیما در ارتفاع چند هزار متری از سطح زمین پرواز می کند و با دوربین های بسیار قوی نظیر اولتراکم، تصاویری را از یک منطقه اخذ می کند و با پردازشهایی که بر روی آن تصاویر انجام می شودف نقشه تولید می شود. هدف از فتوگرامتری هوایی، تهیه نقشه از یک منطقه وسیع است مثل یک شهرستان، نیمی از یک استان و یا نقشه های پوششی کشوری است.

متولی تصویربرداری هوایی، سازمان نقشه برداری کشور و سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح است. اگر سازمان و یا شرکتی قصد تهیه نقشه از یک منطقه وسیع را داشته باشد، درخواست خود را به سازمان نقشه برداری یا سازمان جغرافیایی ارائه می دهد و در یک تاریخ و زمان مشخص، تصویر برداری هوایی انجام می شود. معمولا این نوع تصویر برداری برای مناطق وسیع، قابل انجام و مقرون به صرفه است. شما نمی توانید برای هر منطقه که قصد تهیه نقشه از آن را دارید از این سازمانها درخواست پرواز تصویری را داشته باشید.